څلور نوي غزلونه

غزل

 

كور لرې او اور لرې له تورو دښمنانو كړه

ګران وطن خوندي له دې سرزورو دښمنانو كړه

 

مار، عرب، طالب، پنجابى زهر زهر زهر دي
ځان دي پټ د ژوند له دې څلورو دښمنانو كړه

خدايه! چې جنت افغانستان مې سوځوي په اور

ډك دي جهنم په دې شبكورو دښمنانو كړه

 

ژبه، تاريخ، قوم وركوي پر لاهوري اسلام
خاوره دي صفا له ضميرپلورو دښمنانو كړه

 

ژوند يې له ما زده كړ، بې تهذيبه لا هم ما ګڼي
برخه مې خداى څنګه له بدپورو دښمنانو كړه

سور په خپلو وينو كې زخمي افغانستان ويل

لوټ مې خزانه له ټولو لورو دښمنانو كړه

 

يو افغانزوى نه تا ځورولي پاكيستانه ډېر
خداى دي درته پام د داسې نورو دښمنانو كړه

 

_____________________________________________

 

فى البديهه غزل

 

څو چې د وحدت پر ټغر نه راځي
هيڅ كرار به هم لر او بر نه راځي

 

دا افغانستان دى څه دوزخ نه دى
دلته دي وګړي د شر نه راځي

 

لار كه ګاونډيه درته و تړم
بيا به دي له كوره ضرر نه راځي

 

كور مو تل برباد اسلام اباد غواړي
هيڅ له بلې خوانه خطر نه راځي

 

غواړي شعور، پوهه د وطن مينه
سوله په دعا په منتر نه راځي

 

وران يې كړ بودا، خو بودا مړ نه دى

دلته دي تورمخى آذر نه راځي

 

زه د خپلې خاورې سكه زوى يمه
جبر دي پر ما د پلندر نه راځي

 

غواړي سين د ژوند د زيار همت غوټې
ځكه خو دي لاس ته ګوهر نه راځي

 

زړه كې مې بهېږي د لمبو چينې
كور ته مې اوبه د كوثر نه راځي

ځار تر افغانانو افغانزويه! شم

څوك دي په دې منځ كې خنجر نه راځي

_____________________________________________ 

غزل

 

وحشت راوړي، زه پېژنمه پل د ګاونډي
څراغ يې دى زما په وينو بل د ګاونډي

 

په كاڼو خلك ولي او لاس پټ نيسي تر شا

دنيا ده پوهېدلې په دې چل د ګاونډي

 

چې برم مې د تاريخ په تورو خاورو ولړي
ور وتړي پټكى او شي اتل د ګاونډي

 

په ورځ مې سكه ورور د خاورې مور د كور غمخور
په شپه كې د شيطان غوندې شي مل د ګاونډي

ټيكري وړي د تورسرو له سرو لېونى باد
كه كور ته مو راغلى دى كوم غل د ګاونډي؟

 

چې سر ته يې مغروره زامن ناست وي په ژړا

باداره! غواړو ژر درنه اجل د ګاونډي

 

راځي ترې افغانزويه! هر مهال د كركې بوى
زموږ له غوښو جوړ دى هر محل د ګاونډي

_____________________________________________ 

غزل

 

ډك زړه مې چې تاته په دوعا شي د وطن موركۍ

وايم ستا زخمونه دي دوا شي د وطن موركۍ

 

ستا پېرزو پر مرګ نه دي په غېږه كې يې ونيسې

خپل زامن كه هم درته بلا شي د وطن موركۍ

 

څوك چې دې بچيو ته په بدو سترګو وګوري
ستا له سترګو اوښكه را جلا شي د وطن موركۍ

ستا د پت سودا كوي نه مري او نه يې زړونه چوي
خلك چې بې ننګه بې حيا شي د وطن موركۍ

ستا جنتي حسن چې خيرنې سترګې نه ويني
جوړه دي پر تا داسې كلا شي د وطن موركۍ

تاته چې راوړي د جنګ ناسور دا نافرمانه زوى
دا دي نه طالب او نه ملا شي د وطن موركۍ

ستا د مينې ځاى كه افغانزوى وركوي بلې ته
مرګ دي يې مېلمه، ايمان خطا شي د وطن موركۍ

افغانزوى افغان

نوي غزلونه

 فى البديهه غزل

 

نه شر شته په قرآن كې نه جګړې په سيپاره كې
د كركې توري ولې ګډوې په سيپاره كې

 

نور هيڅ مې ترې زده نه كړل بې له جنګه له وژنو

د مينې نه شته باب د مدرسې په سيپاره كې

 

تك تور غرونه په واورو تل تر تله نه پټېږي

تر څو به دي دا تور مخ پټوې په سيپاره كې؟

 

د نوي سباوون پر لور د تګ وزر دي پرې دي

ستا وشوې ملاګله ډېرې شپې په سيپاره كې

 

وطن مې ورانوي هغه وګړي چې يې لوستې

فتوا د لاهوريانو د چكلې په سيپاره كې

 

چې ژبه، ولس، خاوره خرڅه نه كړې افغانزويه!

ما لوستي دي دا توري د ادې په سپاره كې

 

_________________________________

غزل

 

راځي په سپينه ورځ هره بلا له پاكيستانه

وطن مې دى په چيغو په ژړا له پاكيستانه

 

تر كومه به حلواوې خورې ملا له پاكيستانه؟

تر كومه به راوړې د جنګ فتوا له پاكيستانه؟

 

هغه مو په وطن كې د مرګونو خيرات كړى

خو موږ تر اوسه غواړو لا وفا له پاكيستانه

 

له ما لكه لېوه نه ګرځي، هغه وخت نژدې دى

چې مخ به اړوي ټوله دنيا له پاكيستانه

 

پخپلو اوږو بار د خپل غيرت جنازه راوړي

ځانمرګي طالبان راشي په ورا له پاكيستانه

 

چاودلى زړه يې خداى ته په ژړا او په فرياد دى

ټوټې ټوتې، زخمي زخمي بودا له پاكيستانه

 

خپل پاك پښتونستان له دې ناولي بېلومه

ګټم به كه افغان وم دا غزا له پاكيستانه

 

پاشلى يې زما پر خاوره دى د كركې تخم

زه كركه افغانزويه! وړم په دا له پاكيستانه

 

_________________________________ 

غزل

 

كركه ده، وحشت دى او كه جنګ له پاكيستانه دى

كور ته مې راغلى هر بدرنګ له پاكيستانه دى

 

لمر د علم لوڅ ګڼي، راغلي څو لوڅسترګي دي

ماته يې راوړى دغه ننګ له پاكيستانه دى

 

خان دى، كه ملا، كه پير، كه هر د دې وطن غاصب

دا ميراث را پاته د پيرنګ له پاكيستانه دى

 

څو تنخاخواره پښتانه ځكه پرې بد نه وايي

دوى مريان پيدا، د دوى قلنګ له پاكيستانه دى

 

دوى افغانستان ځكه په خوب كې وران ويجاړ ويني
دوى چې پرې ويدېږي دا پالنګ له پاكيستانه دى

ته چې ږغوې سندرې تل د لاهوري اسلام
خدايږو چې دا تار او دغه ترنګ له پاكيستانه دى

غواړي د جنت حورې او سر له دېواله وهي
چا راوستى دا لاچي لونګ له پاكيستانه دى؟

هره بوره مور يې افغانزويه! ښېراخولې كړه
زړونو يې په خداى چې كړى زنګ له پاكيستانه دى

 

 _________________________________ 

غزل

 

ځيره مې هم خورې او له وينو مې هم څكه كوې
بس كړه كه شرم د اوږې له تور توپكه كوې

په كومو سترګو به له خدايه! جنتونه غواړې؟

ظلم چې ته د خپلې خاورې پر ادكه كوې

 

چې د پرديو په ټونګ وران نه كړې وطن پښتونه
زده كړه به كله له تاجكه، له ازبكه كوې؟

 

تا چې خپل ننګ او تاريخ دواړه پر پنجاب وپلورل
دعوه به څه د خپلې خاورې تر اټكه كوې؟

ضرور به اچوې د خپل كور په كاسه كې زهر

څكه چې تل د دښمنانو له نمكه كوې

 

سترګې له سترګو كوي شرم، دا كولاى نه شې

چې به د ورور پر سينه ټك بې تربوزكه كوې

افغانستانه! تا اباد اسلام اباد نه غواړي
كه هر څو هر څو فريادونه له فلكه كوې

د وطن مينه افغانزويه! د تن وينه بوله
ژوندون به څنګه بې اوبو او بې خوركه كوې

_________________________________ 

فى البديهه غزل

 

سيلۍ، توپان، سېلاب، تياره، قرآن ته لاس واچوه
كړي به مو پوپنا هر څه اسمان ته لاس واچوه

 

كه دي بيدار نه كړ، لاهور دي كابل نور سوځوي

پښتونه لږ دي دغه مړه وجدان ته لاس واچوه

ولې مې كور ته را پرېږدي دغه د مرګ سوداګر
ويې نيسه تر ګرېوانه دربان ته لاس واچوه

تا به ټپي كړي خو بچي به دي خوندي پاته وي
وېرېږه مه دغه لېوه حيوان ته لاس واچوه

پر جنګ مينه دا د جنګ دوكان دي وتړه نور
پر ژوند مين شه او كوم ښه ګوزران ته لاس واچوه

هله را تم يې كړه چې ژوند يې ظالم بم ونه خوري
رمه به څوك پيايي د غره چوپان ته لاس واچوه

 

تن د وطن مې په زيږو تيږو توږلى دى ټول
دوى راته وايي چې پاسته بيان ته لاس واچوه

 

چې آه كوم افغانستان ترې افغانزويه! اورم

كه نه وي اوس اوس مې د زړه ارمان ته لاس واچوه

 

د طالبانو پلار

{د وزيرستان خلكو د بې پيلوټه جاسوسي الوتكو بريدونو ته (د طالبانو پلار) نوم وركړى دى، دوى وايي طالبان نور له هيڅ شي نه وېرېږي خو له د دغو الوتكو له بريدونو ډېر وېرېږي، خو موږ هغې ورځې ته په تمه يو چې د طالبانو اصلي پلار پاكيستان او د هغه ناولې استخباراتي اداره آى اس آى هم دې ته ورته د امريكا تر مستقيمو بريدونو لاندې راشي. دا شعر تر همدې تاثر لاندې ليكل شوى دى}

د طالبانو پلار

 

هغه څوك چې د افغان د سر دښمن دى

هغه څوك چې ناكراره ترې وطن دى

هغه څوك چې يې چاودلى هر زړګى دى

هغه څوك چې پر پردۍ ډوډۍ مين دى

 

هغه وكړه پاچهي پر موږ په زوره

هغه راوړله وسله له پردي كوره

نه دفتر، نه ښوونځى، نه كور، نه كلى

هيڅ يې ونه سپمول د جنګ له اوره

 

په سرو سترګو يې تالا كړل عزتونه

په وحشت يې له تنو بېل كړل سرونه

په فتوا د لاهوري اسلام يې وسول

زما واړه كتابونه، تاريخونه

 

دى دا هر ناولى كار د طالبانو

څوك نيولاى نه شي لار طالبانو

چې پر سر باندې يې پروت حرامي لاس دى

پاكيستان بې شرمه پلار د طالبانو

 

نه افغان غريب نيولاى شو تر غاړه

نه يې بل زورور كړه خونه ويجاړه

وو پرې ايښى يې دا سپى په لر او بر كې

او ويل يې ورته ځه هر سړى داړه

 

زورور يم څوك مې لاس پېچلاى نه شي

نه په زور څوك راختلاى په كاله شي

مركنډۍ به كړي د هر سړي ور ماتې

طالبان چې مې په هر لوري خواره شي

 

هيڅوك نه وو چې به دا زورور مات كړي

خلاص له شر د طالبانو به ولات كړي

پاكيستان به لكه ښځه ورته ګوري

ګډ به وير د ده په دې ناولي ذات كړي

 

خداى پيدا پر دوى دپاسه بل بادار كړ

وحشي پلار د طالبانو يې پر لار كړ

امريكا د ابابيل توغندي راوړل

ډېر كاري به يې د دوى پر سرو وار كړ

 

زور يې خېژي په وار وار د طالبانو

مور به ژاړي په كوكار د طالبانو

وطنوال يې نندارې كوي او وايي

شو د ډرون توغندى "پلار د طالبانو"

 

افغانزوى افغان

د پاكيستان نوكري

د پاكيستان نوكري

 

په پاكستان كې چې څوك نوكر شو
هغه تر هر چا ډېر معتبر شو
اردو يې زده كړه پښتو يې پرېښوه
د خپلو خلكو پر سر افسر شو
خپل كور يې جوړ شو او په نس موړ شو
په قام يې څه چې ټول دربدر شو
دا چارې واړه د نوكرۍ دي
د څو كلدارو د غلامۍ دي

په نوكري كې تر هر څه تېر شو
حق ترې د خپلو وګړيو هېر شو
قصيدې وايي په هر نظام كې
د ازاد فكر مرغه يې ګېر شو
د قام په وركه سپكه ګونګى شو
دولت عزت يې لا پسې ډېر شو
دا هر څه هر څه له ناچارۍ دي
د څو كلدارو د غلامۍ دي

څوك يې نوكر كړ چي پښتون وژنه
څوك يې عسكر كړ تې سكون وژنه
څوك يې ملا كړ، په نوم د دين يې
سپور پر منبر كړ، هر بدلون وژنه
څوك يې جاسوس كړ ملك سردار شو
منصب يې وركړ چي پاڅون وژنه
مرتبې واړه د سركوزۍ دي
د څو كلدارو د غلامۍ دي

شاعر نوكر شو شعر يې غلام كړ
استاد تاريخ د پرديو عام كړ
د سياست په جمعه بازار كې
سياس وطن او ولس نيلام كړ
د نوكريو وياړ او شملو مو
په مرييتوب كې ژوندون تمام كړ
بيا مو هم زړونه ډك له خوښۍ دي
د څو كلدارو د غلامۍ دي.

 

افغانزوى افغان

حرامي

حرامي

 

په اسيا كې وو اباد يو څو كورونه
وو خوشحاله ترېنه لرې وو غمونه
نه يې كاڼي د يو بل كور ته ور ويشتل
نه رېبل يې د يو بل د باغ ګلونه
نه يې سترګې د يو بل پر ښادۍ سرې وې
نه پېرزو يې وو پر يوه او بل مرګونه
كه جومات وو، كه مندر، كه خانقا وه
پر يوه او بل يې نه تړل تورونه
مګر اوس اخته هر يو په بدبختي دى
پيدا شوى يې په منځ كې حرامي دى

يو هندو، بل چينايى، بل ايرانى وو
بل افغان د هندوكش د غرو بچى وو
چينايي، هندي، پارسي، پښتو يې ژبې
خپل تهذيب كلتور د ټولو پخوانى وو
څلور كوره، څلور وروڼه ملتونه
نه بادار او نه څوك يو د بل مريى وو
نه د يوه او بل تاريخ ته سره غله وو

نه د يوه او بل مذهب ورته پردى وو
اوس بېزاره سره هر يو ګاونډي دى
پيدا شوى يې په منځ كې حرامي دى

چې هندو كله مريى د سره انګرېز وو
په سرو سترګو ګډ د هر چا په پالېز وو
ډيورنډ كش كړه د افغان پر سينه كرښه
را روان د بېلتانه خونړى نېز وو
وو په زړه كې يې يو بل ارمان ناولى
د هندو د سكه وروڼو رېز مرېز وو
ايرانى او چينايى هم په لړزاند وو
خو انګرېز له جنګه كړى نور پرهېز وو
اوس د هر كاله سړى پر ځان شكي دى
پيدا شوى يې په منځ كې حرامي دى

دا انګرېز دى زېږولى، كه هر څه دى
په ظاهره مسلمان، كافر په زړه دى
د هندو او د افغان د سر دښمن دى
ايراني او چينايي ته هم لېوه دى
د اسيا څلور كورونه يې ويران كړل
د وحشيانو ترهګرو سكه تره دى
دا ناولى په دې منځ كې پاكيستان دى
د انسان په وينو اوښكو تل اوبه دى
د اسيا زړګى خو ځكه نن ټپي دى
پيدا شوى يې په منځ كې حرامي دى.

افغانزوى افغان

افغانزوى افغان

 

بدمرغه کندهاره!

 

چې خپل زوى دې په پردۍ حجره کې لوى شو
په بل رنګ، په بل مذهب شو په بل خوى شو
بېلتانه يې ستا زړګى اره اره کړ
د ښادۍ په ورځ هم رانغى د دوى شو
خو چې راغى هرې خواته يې غم جوړ کړ
په هر زړه کې يې د ويرې زړى توى شو

نه يې ږغ د ورارو، بورو، کونډو واورېد
نه را تم له مرګ ورانۍ د خداى په روى شو
يې بدمرغه کندهاره! ژاړه ژاړه

ژاړه ژاړه يې بدمرغه کندهاره!

تا ويل چې له کتاب سره به راشي
د ژوندون له نوي باب سره به راشي

ډک له مينې زړه به ستا بچو ته راوړي
له نغمو او له رباب سره به راشي
خو چې راغى پنجابى توپک يې راووړ
چا ويل چې له عذاب سره به راشي

خپله پلنډه يې را بار کړه له باروتو
له وحشي غوندې قصاب سره به راشي
يې بدمرغه کندهاره! ژاړه ژاړه
ژاړه ژاړه يې بدمرغه کندهاره!

تا ويل چې د پرديو لاس به لنډ کړي
د غاصب هر يو ناولى پلان به شنډ کړي
چې لوټي دې عصمتونه په تياره کې
د هغو بدرنګ مخونه به بربنډ کړي
خبر نه وې چې ياران به يې ماران وي
نه به ستا غوښو ته وار او نه به ځنډ کړي
ورسره به څو عرب مسلمانان وي
وږي تږي هوسونه به خپل ټنډ کړي
يې بدمرغه کندهاره! ژاړه ژاړه
ژاړه ژاړه يې بدمرغه کندهاره!

کندهاره! چې غوبل در پکې جوړ شو
نو زړګى د سپي دښمن درباندې سوړ شو
خپل بچي دې سره غوښه او چاړه شول
بل پر تن دي اور د شرې او د پروړ شو
ګاونډى دي ډېر په هغه ورځ خوشحال وو
چې بودا دې تر بمونو لاندې ووړ شو
ږغ د چيغو دي چې نورې دنيا واورېد
نازولى زوى دې لا پسې خروړ شو
يې بدمرغه کندهاره! ژاړه ژاړه
ژاړه ژاړه يې بدمرغه کندهاره!

چې په تا کې هر سړى اخته په جنګ شو
چې په تا کې هر سړى له ژونده تنګ شو
نو دنيا خو به راتلله روغې ګواښ ته
دېوالونه که دي هر څومره هم دنګ شو
ګاونډي دې زوى ته نوره وسله ورکړه
وايي تاته کله ټينګ اورنګ پيرنګ شو
د ډالرو د کلدارو بازار جوړ شو
څه چې ستا وجود په خپلو وينو رنګ شو
يې بدمرغه کندهاره! ژاړه ژاړه
ژاړه ژاړه يې بدمرغه کندهاره!

زوى دې پټ شي ستا په کور کې کندهاره!
وژني خپل وروڼه په اور کې کندهاره!
که عرب، که پنجابى، امريکايى دى
دي راوستي ده په زور کې کندهاره!
په يوه توپک دي ټول بچي در وژني
بيا دي نيسي په پېغور کې کندهاره!
دا فتوى يوه امام ده جوړه کړې
د رنجيت سنګ په لاهور کې کندهاره!

يې بدمرغه کندهاره! ژاړه ژاړه
ژاړه ژاړه يې بدمرغه کندهاره!

افغانزوى

څلوريځې

 

ډېر ظلم وكړه، نن ته پاچا يې

بادار پنجاب دى، ته يې ګدا يې
سبا به ستا وي، كمبله ټوله
بيا به نه پير يې، نه به ملا يې

 

 

ته كه مې غاړه، كه پوزه پرې كړې

پخپلو وينو، مې ځمكې سرې كړې
خداى سترګور دى، تاريخ بينا دى
پټې به چېرې، بلا څېرې كړې؟

 

 

تر څو چې جوړ يې، ته پاكستانه
تل به تباه يم، زه پاكستانه
ځكه ته پايې، زما په وينو
غواړې مي وروڼه، مړه پاكستانه

 

نوروز به څه وي، په دې هېواد كې
چې شپه او ورځ يم، ترې په فرياد كې
را رژوي مې، ځوانان ګلونه
غواړي پسرلى په، اسلام اباد كې

 

چې ټوك ټوك نه كړو، نن تا ډيورنډه
تر دې به ورك شو، سبا ډيورنډه
تا دوې ټوټې كړو، پنجاب درې نورې
نه لرئ دواړه، حيا ډيورنډه

 

جنت وطن مې، افغانستان دى
هم ګليستان دى، هم مينه ستان دى
د دوزخيانو، سترګې پرې سوځي
كه انګليستان دى، كه پاكستان دى

تر څو غلام يې، په پاكستان كې
تل به ناكام يې، په پاكستان كې
پښتونه! ځان كه، ترې ازاد نه كړې
لا به بدنام يې، په پاكستان كې

هم مې ځانمرګى، هم مې ترهګر كړي
د ننګ پټكى هم، بيا را پر سر كړي
پاكستان وايي، دغه جنت دى
چې راته خلاص تل، د دوزخ ور كړي

 

 

هر څو كه توى مې، وينه د تن كړې
او اوبه خور پرې، د خپل وطن كړې
داسې خزان به، دې خداى مېلمه كړي
چې به فرياد بيا، د شنه چمن كړې

 

 

نه دي خپل بولي، نه به يې خپل شې
ته چې پښتون يې، څه به يې خپل شې
كه پښتونواله، او پښتو پرېږدې
بيا به يې ورور شې، ښه به يې خپل شې

ورور كافر بولې، ته مسلمان يې
دا ته پر كومه، لاره روان يې؟
خاوره دي ژاړي، ته ورته خاندې
څنګه افغان يې؟ څنګه انسان يې؟

د اسيا زړه يې، زما د زړه سر يې
ته مې د دواړو، لېمو نظر يې
ستا صدقه شم، افغانستانه
سپېڅلې مېنه، د لر او بر يې

تل چې مې وژني، پاكستان وروڼه
و ګڼم څنګه، پنجابيان وروڼه
راشئ ډيورنډ به، له منځه يوسو
چې سره يو شو، افغانان وروڼه

بل دي هم خپل دى، او هم دي يار دى
دا يو پښتون دي، د سترګو خار دى
پښتو او ننګ ترې، پنجابه! اخلې
چيچلى تا د، مذهب په مار دى

سكروټې پاشي، زما په كور كې
ساتي مې هره، شېبه په اور كې
لمر يوه نېزه پرې، خدايه! را ټيټ كړې
چې غوغا جوړه، شي په لاهور كې

چې دښمني مې، د قام وطن كړي
ورته دي اور خداى، تمام وطن كړي
دوى كابل وسو، خداى ظالم نه دى
چې پاكستان دي، ارام وطن كړي

 

 

تاسې مې خويندې، كړلې سرتورې
اې پنجابى او، عرب سرزوې
زه چې را خپل دا، لېونى ورور كړم
بيا به په ټيټو، سترګو را ګورې

 

دښمن كه بېل مې، هر څو له تا كړي
ستا په بېلتون كې، مې ښه سزا كړي
افغانستانه!، زه به درځمه
پنجاب خندا كړي، او كه ژړا كړي

 

كور نړوې او، خوشاله ګرځې
د پاكستان په، اتڼ كې غورځې
وروره! كه داسې، په سترګو ړوند وې
وهې به توډې، او تل به پرځې

 

 

ملا بل څه وو، زموږ مزدور وو
نه د چا سيال وو، نه يې تربور وو
چې پنجابي مو، پر څټ را سپور كړ
دا زموږ ګرمه، زموږ قصور وو

 

ورك شې طالبه! وطن دي وران كړ
خرڅ دي سپېڅلى، د خداى قرآن كړ
ساده افغان دي، خطا په رنګ شو
افغانستان دي، د پاكيستان كړ

 

د پښتون زړه او، فكر صفا دى
زړه تورى كړى، له علمه تا دى
تور پنجابيه! تور جهالت دي
په را تپلى، په خپل ملا دى

 

خداى خو دې خلاص كړي، وطن له سپيو
له تالۍ څټو، د پنجابيو
چې خوشالي شي، په لر او بر كې
انقلاب راشي، د نېكمرغيو

 

پښتانه واړه، پاكستانيان شول
څوك تبليغيان څوك، مسلم ليګيان شول
پښتو يې پرېښوه، وطن يې هېر كړ
نه يې ننګ وكړ، نه افغانان شول

 

خپل كور دي جوړ او، زما كور دي وران كړ
خپل ځان دي سپين او تور دي افغان كړ
توره پنجابه!، هيڅ به سپين نه شې
په سپكو سپك دي، د خداى قرآن كړ

 

انسان حلال كړي بيا ورته خاندي

نه ځناور دا نه انسانان دي

تر سپو قربان چي پيره داران دي

دغه ناولي وحشي زمريان دي

 

 

تر څو لاړ نه شي، ډيورنډ له منځه
خوري به مو داسې، پاكستان ځنځه
كه روغ وطن او خوشالي غواړئ
ځانونه خلاص كړئ، له دغه رنځه

 

كومه كركه، له پاكستانه
بېلوم ځمكه، له پاكستانه
په زړګي موړ يم، له دې ناولي
وړم هره سپكه، له پاكستانه

 

چي ورانه نه شي، د پنجاب خونه
جوړ به دي نه شي، كورګى پښتونه
راشه لاس واخله، له مرييتوبه
په لوى كور ګډ كه، واړه كورونه

 

يو د يو داسې، انقلاب تږي
چي موږ ماړه يو، دوښمنان وږي
د اسيا واك وي، د افغانانو
پاكستان تك تور، لاسونه مږي

ته چې تر كومه، پاكستانى يې
پښتونه! تل به، خوار او مريى يې
راشه افغان شه، ازاد انسان شه
چې سر دي هسك وي، چې سم ژوندى يې 

 

 

هر څومره ډېر چې، پاكستان ستايې
هغومره ډېر به، وړ د سزا يې
نو راشه دغه، قبله دي پرېږده

پښتونه! تل كه، پر دنيا پايې 

پر تا مين يم، ته مې جانان يې

تر درست جهان ته، راباندې ګران يې
څنګه دي هېر كړم، ستا افغانزوى يم
افغانستانه!، ته مې ايمان يې

افغانزوى

ملي سرود

 

څو چې دغه پاكستان وي

څو چې دا مردار ودان وي

څو ژوندي چې پنجابيان وي

څو چې پاتې پر جهان وي

تل به وران افغانستان وي

 

شَل به وي افغان ملت

تل به وي پنجابیت

پل مو پر ملی غيرت

 

تل به وي افغان ملت او جهالت

تل به وي افغان ملت او دا ذلت

زخمي غيرت ـ زخمي غيرت.

افغانزوى

د سرطان دانه

 

نوم يې پاك دى خو نور ډك له مرداريو

له وحشيانو، له سپين سترګو او له سپيو

چي هيڅ قدر د سړيو پكښي نسته

كوي لوبي پر سرونو د ژونديو

 

د اسلام نارې وهي خو اسلام نسته

د انسان پكښي ذره احترام نسته

د دې ملك په پايتخت اسلام اباد كي

هر څه سته پكښي عزت او مقام نسته

 

لوڅي نجوني په نڅاوو ويښي شپې كړي

په نشو مست ملايان يې نندارې كړي

څه لوڅ سري ږيرخرېيلي ورسره وي

په كلا كي د اسلام ګډي مزې كړي

 

نه اسلام وي، نه حيا وي شپه كراره

د هوس پر آس سپاره وي تر سهاره

عزتونه عصمتونه په زور لوټ كړي

سهار ووايي موږ و بخښې باداره

 

كړي په ورځ مخونه سپين د شيطانانو

او صادره كړي فتوا پر غريبانو

چي هر څوك دي ډوډۍ نيمه خوري په كور كي

دغه كار دى د رسول د اصحابانو

 

خپل نسونه ډك له غوښو له غورمو كړي

خطا خلك په اوږدو اوږدو تسپو كړي

كه له لوږي هم څوك مري پروا يې نه كړي

غم د ځان، د خپل ټبر او د بچو كړي

 

دغه زړه د پاك وطن اسلام اباد دى

چي نه پاك نه مسلمان پكښي اباد دى

ژړوي مدام د نورو خوندي مندي

دا ناولى بس په دې توګه ازاد دى

 

كه پاكي او اسلام دغه وي باداره!

چي په هر څه كي به زه يم ګناهكاره

او ځبېښي به مي لاهور د وجود وينه

نو له دې مسلمانۍ خو يم بېزاره

 

د دوى هره ناروا به روا كيږي

زما پر مرګ به يې هم يوه نه خطا كيږي

زه كه اخلمه قلم كتاب كافر يم

راته دوى په غصه كيږي بلا كيږي

 

وايي ته دي مېږي پيايه ته پښتون يې

ته وړ كله د كتاب، د پوهنتون يې

دا توپك واخله او ورور كافر دي مړ كه

بيا به ناست پر خزانه لكه قارون يې

 

په لاهور كي چي چكلې د دوى كلتور دى

نه اسمان و نړېد، نه ځمكه تنور دى

پښتنې كه تش پلو له مخه واخيست

سوه مرداره، مرګ روا د هغي لور دى

 

دا اسلام، دا پاكستان، دا يې مرام دى

لا اله الا الله يې ايښى دام دى

د كشمير ګټل يې هسې يوه پلمه ده

لوى مقصد يې ښكېلول د پښتون قام دى

 

چي زما د تن په وينو تل سېراب دى

د وحشت له څپو ډك نوم يې پنجاب دى

لكه تور چي دى په مخ زړه يې هم تور دى

نازل كړى سره انګرېز پر موږ عذاب دى

 

د اسيا پر مخ دانه د سرطان ده

خطره پېښه ترې زړګي ته د افغان ده

دا له بېخه غواړي كښل علاج يې دا دى

ګني خدايږو چي ناسور د درست جهان ده.

افغانزوى

د غلامۍ ښوونځى

 

پاكستان د څو قومونو يو ټولګى دى

او ښوونكى يې په خټه پنجابى دى

 

زده كوونكي يې زاړه او څه واړه دي

ځينې ويښ، ځينې ويده او ځينې مړه دي

 

يو پښتون دى، يو بلوڅ دى، يو سيندى دى

يو لا بل پكې غريب سرايكى دى

 

پټه خوله لكه ګونګي دي نه ږغېږي

يو د بل په ژبه نه سره پوهېږي

 

نه يې خاوره سره ګډه ده نه وينه

نه خبر دي د يوه بل له آيينه

 

وركوي ښوونكى درس په اردو ژبه

زده كوي پردى تاريخ له دې مكتبه

 

كله خپلې پنجابي وته ايسار شي

نور چې وايي خپله ژبه ګناهګار شي

 

امتحان واخلي له ټولو شاګردانو

د قومونو له ويدو، ويښو كسانو

+++

 

لومړى ووايي سيندي ته، تۀ سيندى يې؟

كه اول مسلمان، بيا پاكستانى يې؟

 

هغه ووايي چي زه اول سيندى يم
شكر بيا مسلمان، بيا پاكستانى يم

خوږه ژبه مي سيندي د خپلې مور ده
اردو تا په را زده كړې په وچ زور ده

شي غصه ورته ښوونكى چې بس پرېږده
دا سيندي دي ته له ځانه سره كښېږده

ته اول پاكستانى بيا مسلمان يې
ته پر لور د ګمراهۍ د سيند روان يې

سيندى ووايي ګمراه دي يم بس ولاړم
زه سيندى يم او پر خپله سيندي وياړم

+++

 

دويم وار وي د بلوڅ هغه ته وايي

شاباس كوم يو نوم اول درسره ښايي؟

 

هغه هم وايي بلوڅ خو زه لومړى يم
له هغه پس مسلمان، پاكستانى يم

خوږه ژبه زما د مور هم بلوڅي ده
را ښوولې دي اردو تل په سوټي ده

د ښوونكي يې څېره له غوصې سره شي
وايي ستا دي بلوڅي په مرګي مړه شي

ته اول پاكستانى، بيا مسلمان يې
بلوڅي خوبونه وينې ډېر نادان يې

بلوڅ ووايي بس ښه داسې نادان يم
زه بلوڅ يم او د ګل بلوچستان يم

+++

 

درېيم وار سرايكي ته و رسېږي
وايي شاباس دغه نور خو نه پوهېږي

راته ښكاري ته ګمراه نه يې پر لار يې
ته ضرور پاكستانى په اول وار يې

شي ويده سرايكى را ويښ له خوبه
وايي دا اوس امتحان دى او كه لوبه

نه استاده! نه- نه زه سرايكى يم
وروسته بيا مسلمان، بيا پاكستانى يم

د مور ژبه مي خوږه سرايكي ده
پر ما ګرانه تر اردو، تر پنجابي ده

د ښوونكي مخ تك تور، خوله خوله شي
تر سيندي او بلوڅ ډېر ورته غوصه شي

وايي نه سرايكى او نه انسان يې
ته اول پاكستانى، بيا مسلمان يې

له خندا نه ورته شين سرايكى شي
مبارك دي درته تل دا ښوونځى شي

څه چي تاته نه انسان يم، نه سړى يم
په دې وياړمه چې زه سرايكى يم

 

+++

 

څلورم او وروستى وار د پښتانه وي
امتحان ته يې ښوونكى زړه نا زړه وي

چې كه دا شاګرد هم كوږ لكه لرګى شي

خداى دي نه كوي چې بند يې ښوونځى شي

 

ورته ووايي په مينه ته خو خان يې
ته بل څوك نه يې غښتلى مسلمان يې

ته ځيرك يې، ته خو پوه په دې مضمون يې

ته دويم پاكستانى يې، كه پښتون يې؟

لكه مړى ناخبره وي له ځانه
پښتون تېرباسي ښوونكى په اسانه

ورته وايي شكر زه اول انسان يم
بيا بنده د لوى الله يم مسلمان يم

بيا د دې وطن بچى پاكستانى يم
نه پښتون يم، نه افغان يم، نه بل شى

پښتو څه كوم اردو ژبه قومي ده
او خوږه ژبه د دين مي عربي ده

شي ښوونكى يې حيران په دې خبره
بې باوره وي د خان په دې خبره

وايي ته رښتيا سوچه پاكستانى يې
ته غښتلى مسلمان يې، ته زمرى يې

هم په برخه به دي وي ټول جنتونه
هم دي پاس كړل د دنيا امتحانونه

چې ته يې نو به سرلوړى پاكستان وي

ښوونځى د غلامۍ به تل ودان وي.